کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع میسوزم   و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

   درون کلبه ی خاموش خویش اما کسی حال  منه غمگین نمی داند

و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارم درون سینه ی پر جوش خویش اما

کسی حال منه تنها نمی داند

و من چون تک درخت زرد پائیزم  که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند